Luchtmachtbasis Volkel, optreden bij kerstlunch

za, 2013-12-21 17:30

Het verhaal van de ijsbeer….

Ja, ik ben een ijsbeer. Een echte witte, maar geen witte echte. Ik ben maar namaak. Het leven van zo’n je-weet-wel-ijsbeer is ook niet alles. Het grootste gedeelte van het jaar lig ik ergens op een rommelzolder. Alleen in de wintermaanden word ik tevoorschijn gehaald. Dan mag ik als decoratie dienen. Soms sta ik in een etalage of in een winkelcentrum. Maar wat me vandaag op vrijdag 20 december 2013 overkwam….. Ik werd al vroeg van zolder gehaald, tezamen met nog andere attributen en werd in de vrachtwagen gelegd. ’t Zal wel weer winkelcentrum zijn, dacht ik, of nog erger, een kerstmarkt. Vorig jaar nog stond ik in Dordrecht op de kerstmarkt. Geen hond die naar je kijkt. Nou ja, één hond wel. Die lichtte zijn pootje op toen hij bij mij stond. Toen kreeg ik ineens een warme voet. Je begrijpt wel wat er gebeurde…. Nou, in dat soort dingen had ik dus helemaal geen zin. Ik lag dus flink te brommen in die vrachtwagen. Toen de wagen stopte, wilde ik niet weten waar ik was. Maar toen de deur aan de achterzijde werd geopend, zag ik dat het in ieder geval geen kerstmarkt was en ook geen winkelcentrum. Het duurde even voor ik het door had, maar uit de flarden gesprek die ik om mij heen hoorde, kon ik opmaken dat  ik was beland in Volkel, op de luchthaven. Da’s ook geen fijn plekje om te zijn, met die kernkoppen die daar opgeslagen liggen. Maar een kniesoor die daar op let. Ik werd een hangar binnengebracht, die werd gereed gemaakt voor een feest of zo iets. Een enorme hoeveelheid rijen tafels en stoelen zag ik. En een podium. Daar zal wel weer zo’n rockband komen met van die harde kleremuziek. Nou ja, dat overleven we ook wel weer. Ik kreeg een mooi plekje en kon de zaak goed overzien. Hoe de tafels langzaam maar zeker werden gedekt, met borden, bestek, kopjes, glazen, flesjes wijn. Achthonderd man werd er verwacht, zo hoorde ik zeggen en afgaande op de hoeveelheid zitplaatsen, moest dat toch aardig kloppen.

Toen kwam er ineens een andere groep mensen binnenlopen. Veel van hen met een rood geval aan. Die liepen op het podium af en plaatsten daar hun spullen. Muziekstandaards werden geplaatst en instrumenten. Geen rockband dus, maar wat wel? Toen alles zo’n beetje was neergezet, kwamen er ook vellen voor de standaards op de eerste rij. Vanaf mijn plek kon ik net lezen: JD’s Jingle Bells Big Band. Dat is andere koek. Ik heb nog een verre neef in de Verenigde Staten wonen en die vertelde wel eens enthousiaste verhalen over de big bands daar. Nou, de eerste dingen die ik hoorde….  ik kon er niet enthousiast van worden. Ik hoorde alleen maar geluiden door elkaar, Dan weer eens iemand die hard uithaalde op zo’n schuiftrompet, of de man achter het drumstel kreeg het weer even op z’n heupen. Het was niet om aan te horen. Heel stiekem verlangde ik naar een rockband. Tot plotseling er iemand de leiding nam en iedereen tot stilte maande. Daarna werd er een stukje muziek gemaakt. Kijk, en dat vond ik nou wel mooi. Hoe zei mijn neef dat ook al weer? Het is muziek die swingt. En ik moest toegeven, dat deed het ook. Het was maar kort helaas. Toen moest iedereen apart een toon spelen. Dat was saai en ik keerde me weer in mezelf. Het zou nog een lange dag worden.

Uiteindelijk kwamen de gasten binnen voor wie de tafels waren gedekt. Mensen in militaire kledij, met veel groen erin. Er bleken ook buitenlandse gasten te zijn, Amerikanen, die juist veel grijs in hun uniform hadden. En een groep bejaarde personen, die netjes in het pak gestoken waren, met een keurig donker jasje. Later begreep ik dat dit veteranen waren. Maar wat dat woord betekent, weet ik eigenlijk niet. Zij kregen als een soort eregasten een tafel toegewezen in het midden. De andere tafel in het midden was bestemd voor de hogeren in rang. Tijdens dit binnenkomen begon de Big Band weer te spelen. En oh, wat klonk dat mooi, of swingend, of allebei. Een veelheid aan muziekstijlen kwam voorbij. Dan weer wat meer Latijns-Amerikaans, dan weer gedragen, dan weer echte Big Band muziek. En wat zo leuk was, dat er ook echte kerstliederen werden gespeeld. En die kende ik wel, van de winkelcentra. White Christmas is voor mij als witte ijsbeer natuurlijk een topper, maar ook Let It Snow en Winter Wonderland mag ik graag horen. Een medley over Santa Claus leek mij een moeilijk stuk, maar het werd toch knap uitgevoerd. Santa Baby, daar moet ik niet veel van hebben. Dat gaat over een dame die een witte bontjas wil hebben. Ja, ijsberenbont zeker. Nee, geef me dan maar O Holy Night. Daar kreeg ik als ijsbeer het nog koud van. En het ging maar door. Even na half twaalf begonnen en meer dan twee uur later, pas net voor twee uur, werden de instrumenten neergelegd.

Toen mochten de leden ook van de maaltijd genieten. Dat hadden ze toch echt verdiend. Maar om even half drie werden de instrumenten weer opgepakt en alsof men te plekke wat splijtstof naar binnen had gekregen, zo werd vol energie het vervolg van het programma ingezet. En ze stopten pas, toen de hal grotendeels leeg was. Het feest was voorbij, de spullen werden weer ingepakt. Nog even, en dan komen ze mij ook weer halen. Maar als ik straks weer op die zolder lig, kan ik nog lang nagenieten van wat ik daar gehoord heb. Als JD’s Jingle Bells Big Band daar nog eens komt spelen, mogen ze mij wel weer van zolder halen.

PS. Er zijn ook veel foto's gemaakt. Die staan in het fotoalbum van Volkel. Voor de leden is er binnen het ledengedeelte nog een apart fotoalbum opgenomen.

Datum: 
zat, 2013-12-21